Jak przygotować się do sesji hipnozy? Praktyczny przewodnik przed pierwszą sesją hipnoterapii

Przed pierwszą sesją prawie każda osoba pyta mnie, jak się przygotować, i prawie każda spodziewa się długiej listy. Lista jest krótka. To, co naprawdę ma znaczenie, mieści się w kilku zdaniach o śnie, kawie i wolnym wieczorze. Reszta tego tekstu jest o tym, żebyś wiedziała, czego nie musisz robić, bo to właśnie „nadmierne przygotowanie” najczęściej przeszkadza.

Sen, kofeina, alkohol i jedzenie

Sen. Wyśpij się poprzedniej nocy, na tyle, na ile jest to w Twoim życiu możliwe. Hipnoza wymaga skupionej uwagi, a nie zmęczenia. Osoba, która przychodzi po czterech godzinach snu, nie wchodzi w stan hipnozy, tylko w stan drzemki, i budzi się, gdy zaczynam mówić ciszej. Nie musisz jednak spać dziesięciu godzin ani specjalnie się wyciszać. Zwykła, przyzwoita noc wystarczy.

Kofeina. Jedna kawa rano jest w porządku. Trzecia kawa albo napój energetyczny godzinę przed sesją to problem, bo ciało jest wtedy pobudzone i trudno mu przejść w tryb skupienia. Jeśli pijesz kawę codziennie, nie rezygnuj z niej całkiem w dniu sesji: ból głowy po odstawieniu przeszkadza bardziej niż sama kofeina.

Alkohol. Dzień przed sesją nie pij. Nawet niewielka ilość alkoholu wieczorem zmienia jakość snu i sprawia, że następnego dnia układ nerwowy jest bardziej rozchwiany, niż to czujesz. Pod wpływem alkoholu albo innych substancji nie pracuję i sesja przepada.

Jedzenie. Zjedz lekki posiłek godzinę lub dwie przed spotkaniem. Na czczo trudno się skupić, bo ciało domaga się swojego, a po dużym obiedzie z kolei robi się sennie. Weź ze sobą wodę, bo po wyjściu z hipnozy większość osób ma suchość w ustach.

Ubranie i to, co ze sobą przynieść

Ubierz się tak, jakbyś miała spędzić dwie godziny na kanapie: wygodne spodnie, nic, co uciska w pasie, warstwa, którą można zdjąć albo założyć. W trakcie hipnozy temperatura ciała lekko spada i wiele osób marznie, więc w gabinecie jest koc, ale własny sweter też się przydaje. Zdejmiesz buty, jeśli będziesz chciała, i nie musisz.

Nie przynoś notatek, chyba że sama chcesz. Nie trzeba spisywać historii życia ani listy objawów. Jeśli przyjmujesz leki, dobrze, żebyś znała ich nazwy, bo o to pytam. Jeśli masz wyniki badań istotne dla tematu, z którym przychodzisz, na przykład przy dolegliwościach jelitowych, możesz je mieć przy sobie, ale to też nie jest warunek.

Telefon wyciszony, najlepiej w torbie. Nie z powodu rytuału, tylko dlatego, że jedna wibracja w środku sesji potrafi wyrwać ze stanu, do którego wchodziło się dwadzieścia minut.

Co przemyśleć, a czego nie trzeba

Tu jest miejsce, w którym większość osób robi za dużo.

Warto, żebyś wiedziała, po co przychodzisz, w jednym albo dwóch zdaniach. „Chcę przestać wpadać w panikę przed wystąpieniami” albo „chcę przestać reagować na krytykę tak, jakby to był atak”. To wystarczy. Nie musisz wiedzieć, skąd to się wzięło, kiedy zaczęło się pierwszy raz ani co o tym sądzi Twoja terapeutka. Nawet jeśli wiesz, i wiele osób, które do mnie trafiają, wie bardzo dużo, ta wiedza nie jest tym, z czym pracujemy. Pracujemy z reakcją, która uruchamia się mimo tej wiedzy.

Nie planuj sesji. Nie ustalaj z góry, jakie obrazy „powinny” się pojawić, nie czytaj o technikach, nie oglądaj filmów z hipnozy w internecie. Osoby, które przychodzą z gotowym scenariuszem, spędzają pierwszą część sesji na sprawdzaniu, czy dzieje się to, co miało się dziać, a to jest dokładne przeciwieństwo stanu, o który chodzi.

Nie musisz wierzyć, że to zadziała. Sceptycyzm jest w porządku, nawet zdrowy. Przeszkadza tylko jedno: aktywne sprawdzanie w trakcie, „czy już jestem w hipnozie”. Najlepsze nastawienie, jakie znam, to ciekawość. Zobaczyć, co się wydarzy, bez oceniania po drodze. Jeśli chcesz wiedzieć, jak wygląda sam stan i jak się w nim czuje, opisałam to w tekście o pracy z podświadomością.

Jak przygotować pokój do sesji online

Sesje online prowadzę na Google Meet i pod względem tego, co się dzieje, nie różnią się od gabinetu. Różnią się tym, że o przestrzeń dbasz Ty, nie ja.

Potrzebujesz pomieszczenia, do którego przez dwie i pół godziny nikt nie wejdzie. Uprzedź domowników, najlepiej wprost: „mam spotkanie, nie wchodźcie, nawet jeśli będzie cicho”. Zwierzęta za drzwiami, o ile to możliwe; kot na kolanach w połowie sesji bywa uroczy i bywa końcem stanu skupienia.

Miejsce do siedzenia albo półleżenia: fotel, kanapa, łóżko z oparciem. Leżenie płasko jest kuszące, ale zwiększa ryzyko, że po prostu zaśniesz. Koc w zasięgu ręki, woda obok, słuchawki, jeśli masz, bo izolują od dźwięków z mieszkania i sprawiają, że mój głos jest bliżej.

Sprawdź przed sesją łącze i naładuj urządzenie, a najlepiej podłącz je do prądu. Kamera ustawiona tak, żebym widziała Twoją twarz i górną część ciała, bo z oddechu i drobnych ruchów czytam więcej, niż byś się spodziewała. Światło nie musi być specjalne, byle nie świeciło Ci prosto w oczy. Więcej o tym, kiedy sesja online ma sens, a kiedy lepiej przyjechać do gabinetu, znajdziesz w tekście o hipnoterapii online.

Jedno praktyczne: jeśli mieszkasz z kimś, umów się, co się dzieje, gdyby połączenie się urwało. Ja w takiej sytuacji dzwonię na Twój telefon, więc miej go w pobliżu, wyciszony, ale nie w innym pokoju.

Czego spodziewać się po sesji

Zaraz po wyjściu z hipnozy większość osób czuje się spokojnie, czasem sennie, jakby po długiej drzemce. Dlatego w gabinecie nie kończymy w chwili otwarcia oczu, tylko siedzimy jeszcze kilkanaście minut, rozmawiamy o tym, co się wydarzyło, i wychodzisz dopiero wtedy, gdy czujesz, że jesteś w pełni tu. Online proszę o to samo: nie zamykaj laptopa i nie wstawaj od razu.

W kolejnych dniach dzieje się to, co nazywam osiadaniem. Sny bywają żywsze i bardziej pamiętane. Emocje przez dwa, trzy dni są bliżej powierzchni: łatwiej się wzruszyć, łatwiej zirytować, łatwiej poczuć coś, co zwykle jest wyciszone. Wiele osób ma wrażenie, że coś się w nich układa, choć nie potrafią powiedzieć, co dokładnie. Zdarza się też zmęczenie, takie jak po dniu intensywnej pracy umysłowej.

To nie są skutki uboczne w sensie szkody. To znak, że proces trwa dalej, poza gabinetem. Jeśli po kilku dniach coś Cię niepokoi, dzwonisz, nie czekasz do następnego spotkania.

Zmianę w reakcji, po którą przyszłaś, zauważysz najczęściej nie w gabinecie, tylko w sytuacji, w której ta reakcja zwykle się uruchamiała, a tym razem uruchomiła się słabiej albo wcale. To może być za trzy dni, może być za dwa tygodnie. Dlatego między sesjami jest przerwa: żeby życie zdążyło Cię sprawdzić.

Czego nie planować bezpośrednio po

Jeśli mogę o coś poprosić, to o wolne popołudnie albo wieczór po sesji. Nie ważne spotkanie, nie prezentacja, nie trudna rozmowa z partnerem, nie impreza. Nie dlatego, że nie dasz rady, tylko dlatego, że będziesz w stanie, w którym warto jeszcze przez kilka godzin niczego nie musieć.

Alkohol tego wieczoru też odradzam. Nie z powodów zasadniczych, tylko dlatego, że układ nerwowy, który właśnie coś przestawił, potrzebuje snu, a nie wina. Jeśli przyjeżdżasz samochodem, daj sobie po sesji kwadrans, zanim ruszysz.

I jeszcze jedno: nie oceniaj sesji tego samego dnia. Wieczorem po pierwszym spotkaniu wiele osób nie potrafi powiedzieć, czy „coś zadziałało”, i to jest całkowicie normalne. Odpowiedź przychodzi z życia, nie z gabinetu.

Jeśli chcesz zobaczyć krok po kroku, co dzieje się od wejścia do wyjścia, opisałam to na stronie jak wygląda sesja hipnozy. A jeśli zostały Ci pytania, na które ten tekst nie odpowiedział, zadzwoń. Piętnaście minut rozmowy wystarczy, żeby na nie odpowiedzieć, i żebyśmy obie wiedziały, czy to ma sens w Twoim przypadku.

Usługi świadczone przez Magdalenę Gajdzińską mają charakter rozwojowy i edukacyjny. Nie są świadczeniem zdrowotnym i nie zastępują psychoterapii, opieki psychiatrycznej ani farmakoterapii.