Hipnoza w Warszawie — czym naprawdę jest, zanim zdecydujesz, czy jest dla Ciebie

Hipnoza nie jest niczym egzotycznym. Wchodzisz w nią, kiedy czytasz książkę tak uważnie, że nie słyszysz pytania z drugiego pokoju, albo kiedy przejeżdżasz znajomą trasę i orientujesz się, że nie pamiętasz ostatnich kilku kilometrów. Uwaga zawęża się do jednej rzeczy, a wszystko dookoła schodzi na drugi plan. W gabinecie robię to samo, tylko celowo i w kierunku, na którym Ci zależy.

Z zewnątrz wygląda to spokojnie: siedzisz albo leżysz wygodnie, oczy masz zamknięte, oddech się wydłuża. Od środka jest inaczej, niż większość osób się spodziewa. Nie odpływasz i nie tracisz wątku, przeciwnie — myśli robią się wyraźniejsze, a wspomnienia i reakcje ciała stają się dostępne w sposób, którego w zwykłej rozmowie nie da się wywołać. Słyszysz mój głos, wiesz, gdzie jesteś, i w każdej chwili możesz otworzyć oczy.

Dlaczego to w ogóle ma znaczenie? Bo to, z czym ludzie do mnie przychodzą, rzadko siedzi w myślach. Osoba, która od dziesięciu lat wie, że jej lęk przed wystąpieniem jest bezpodstawny, nie potrzebuje jedenastego argumentu. Potrzebuje dostępu do miejsca, w którym ciało podejmuje decyzję o alarmie, zanim ona zdąży cokolwiek pomyśleć. Hipnoza jest właśnie takim dostępem.

Po latach rozmów konsultacyjnych wiem, że obawy przed hipnozą sprowadzają się do trzech pytań. Odpowiadam na nie tutaj, żebyś nie musiała ich zadawać przez telefon, choć oczywiście możesz.

Skąd te obawy się biorą? Prawie wszystkie pochodzą z filmów i pokazów, w których hipnoza jest narzędziem władzy jednej osoby nad drugą. W gabinecie działa odwrotnie: to Ty decydujesz, dokąd idziemy, a ja jedynie utrzymuję stan, w którym ta droga jest możliwa. Kiedy ktoś próbuje w hipnozie zrobić coś wbrew osobie, stan po prostu się kończy — człowiek otwiera oczy i pyta, o co chodzi.

Nie jestem psychologiem ani lekarzem i nie prowadzę leczenia. Pracuję z wzorcami, które uruchamiają się poza świadomą decyzją, a przy tematach dotykających zdrowia — lęku, snu, jelit, palenia — hipnoterapia biegnie równolegle do opieki lekarskiej, nie zamiast niej. Kiedy widzę, że ktoś potrzebuje najpierw psychiatry albo psychoterapeuty, mówię to wprost na konsultacji.

Osoby, z którymi pracuje mi się najlepiej, mają za sobą sporo pracy nad sobą. Były na terapii, czytały, umieją nazwać swój schemat. To właśnie one przychodzą z pytaniem, które kiedyś zaczęło też moją drogę: dlaczego zrozumienie nie wystarcza. Poniżej kilka sytuacji, w których hipnoza jest dobrym narzędziem, z osobnymi stronami dla każdego tematu.

Jak to wygląda w liczbach? Najczęściej pracujemy pięć sesji co dwa tygodnie, choć pojedyncza sesja też ma sens, jeśli chcesz najpierw sprawdzić, jak Ci się pracuje w hipnozie. Po bezpłatnej rozmowie mówię wprost, czego możesz się spodziewać i czy w Twojej sytuacji widzę dla hipnozy miejsce. Bywa, że nie widzę — wtedy też to usłyszysz, razem z informacją, dokąd warto pójść zamiast tego.