Hipnoterapia jelitowa w Warszawie — dla jelit, które reagują, zanim zdążysz cokolwiek pomyśleć

Przy większości tematów, z którymi ludzie przychodzą do hipnoterapeuty, dowody są umiarkowane i mówię o tym otwarcie. Zespół jelita drażliwego jest wyjątkiem. Brytyjski NICE, instytucja pisząca wytyczne dla tamtejszej służby zdrowia, w wytycznej CG61 wymienia hipnoterapię jako opcję dla osób, u których standardowe postępowanie nie przyniosło poprawy. Żadne inne wskazanie hipnoterapii nie ma rekomendacji tej rangi.

Ta praca ma swoją nazwę: hipnoterapia ukierunkowana na jelita, po angielsku gut-directed hypnotherapy. Nie jest to ogólne wyciszenie ani „relaks przy świecach”. Sugestie kierowane są wprost do odczuwania i pracy przewodu pokarmowego, według określonej struktury, która powstała w Manchesterze i była badana przez czterdzieści lat. Liczby, w tym tę najważniejszą o osobach, które nie odpowiadają na tę pracę, opisałam w artykule o zespole jelita drażliwego. Tutaj nie będę ich powtarzać; ta strona jest o tym, jak to wygląda u mnie.

Gdy szukałam, kto w Warszawie prowadzi hipnoterapię jelitową pod tą nazwą, znalazłam bardzo niewiele. Dużo ogólnych ofert hipnozy „na stres”, prawie nic o pracy nastawionej na jelita. Dlatego napisałam tę stronę tak, żebyś wiedziała, czego dokładnie szukasz, także gdy ostatecznie pójdziesz gdzie indziej.

Większość badań, na których stoi rekomendacja NICE, prowadzono według protokołu z Manchesteru: około dwunastu cotygodniowych sesji, każda mniej więcej godzinna, plus krótka codzienna praktyka między spotkaniami. To jest praca rozłożona w czasie i wymagająca regularności.

Ja pracuję inaczej i chcę, żebyś to wiedziała przed decyzją. Mój pakiet to pięć sesji po dwie godziny, pierwsza do dwóch i pół, co około dwa tygodnie, czyli ponad dziesięć godzin pracy w dłuższych blokach zamiast dwunastu krótszych spotkań. Między sesjami ustalamy prostą, kilkuminutową praktykę do codziennego powtarzania, bo bez niej ta praca nie działa w żadnym formacie. Godzin jest podobnie, rytm jest inny, i nie twierdzę, że to identyczny protokół z tym z badań.

Dlaczego dłuższe sesje? Bo w godzinnym spotkaniu rozmowa i wejście w hipnozę zajmują 30–40 minut, a na właściwą pracę z jelitami zostaje kwadrans. U mnie wchodzimy w temat raz, głęboko, mamy czas na sugestie kierowane do brzucha, na powrót do sytuacji, w której alarm się uruchamia, i na osadzenie tego przed wyjściem. Jeśli Twój lekarz albo Ty wolicie format ściśle protokolarny, powiem Ci to na konsultacji i nie będę przekonywać do swojego.

Hipnoterapia jelitowa jest pracą równoległą do opieki gastroenterologicznej, nigdy zamiast niej, i nie zastępuje leczenia ani diagnostyki. Rozpoznanie zespołu jelita drażliwego stawia lekarz po wykluczeniu innych przyczyn, a objawy alarmowe (krew w stolcu, niezamierzony spadek masy ciała, gorączka, dolegliwości budzące w nocy, początek po pięćdziesiątce) wymagają sprawdzenia, zanim porozmawiamy o hipnozie. Nie odstawiamy też leków ani diety, która działa.

Najlepiej pracuje mi się z osobą, która ma za sobą pełną diagnostykę, próbowała diety i leków, i słyszy od lekarza, że „trzeba nauczyć się z tym żyć”. Zwykle wie już wszystko o swoim IBS. To nie wiedzy brakuje, tylko dostępu do warstwy, w której ciało podejmuje decyzję o alarmie.

Nie pracuję z osobami w aktywnej psychozie ani w ostrym kryzysie bez opieki psychiatrycznej. Jeśli objawy jelitowe są splecione z zaburzeniami odżywiania, pierwszy jest specjalista od nich, a ja mogę dołączyć później. O wszystkim tym rozmawiamy na bezpłatnej, piętnastominutowej konsultacji telefonicznej, zanim cokolwiek zaczniemy.

Pierwsze spotkanie zaczyna się od rozmowy o Twoim zwykłym dniu: kiedy objawy się nasilają, co je poprzedza, czego już unikasz i ile miejsca zajmuje planowanie wokół brzucha. Pytam też o to, co ustalił lekarz i co już przyjmujesz, żeby nie pracować w próżni.

Potem wchodzimy w hipnozę. To stan skupionej uwagi, nie sen i nie utrata kontroli: słyszysz mój głos, wiesz, gdzie jesteś, i w każdej chwili możesz otworzyć oczy. W tym stanie sugestie idą wprost do brzucha, do tego, jak jelito odczuwa i jak pracuje, a potem wracamy do sytuacji, w których alarm się uruchamia, i pozwalamy ciału odpowiedzieć na nie inaczej. Na koniec jest czas na osadzenie i ustalenie praktyki na kolejne dwa tygodnie. Ogólny przebieg sesji opisałam osobno na stronie jak wygląda sesja hipnozy.

Zmianę najczęściej zauważa się nie jako nagłe zniknięcie objawów, tylko jako powrót swobody: poranek bez trzech wizyt w toalecie, trasa wybrana bez mapy stacji, kolacja bez liczenia konsekwencji. Jeśli po dwóch sesjach nie widzę ruchu, mówię Ci to wprost, bo trzy osoby na dziesięć na tę pracę nie odpowiadają i nie ma sensu udawać, że jest inaczej.