Hipnoza na odchudzanie dla osób, które wiedzą, co powinny jeść — i wieczorem i tak otwierają lodówkę

Zacznę od badań, bo w tym temacie internet obiecuje najwięcej. Metaanalizy Kirscha z 1996 roku i Millinga z 2018 roku sprawdzały, co się dzieje, gdy do pracy poznawczo-behawioralnej nad jedzeniem dołoży się hipnozę. Wynik jest realny, ale niewielki: dodatkowy efekt rzędu 0,25–0,5 wielkości efektu. Innymi słowy, hipnoza sama z siebie nie odchudza, natomiast wzmacnia zmianę nawyków, jeśli ta zmiana w ogóle się dzieje.

Dlatego nie używam słowa „hipnodieta”. To nazwa marketingowa, nie metoda opisana w literaturze, i sugeruje, że hipnoza zastąpi Ci dietę. Nie zastąpi. Jeśli ktoś obiecuje Ci konkretne kilogramy po trzech sesjach, obiecuje coś, czego nie kontroluje, bo waga zależy od tego, co jesz i ile się ruszasz, a nie od tego, co powie Ci w transie.

Skąd więc hipnoza w mojej pracy z wagą? Stąd, że osoby, które do mnie przychodzą, mają za sobą kilka diet i wiedzą o jedzeniu więcej niż niejeden dietetyk. Umiesz liczyć kalorie, znasz indeks glikemiczny, masz plan na lodówce. Problem zaczyna się o dwudziestej pierwszej, po trudnym dniu, kiedy plan przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie, a ręka sięga po coś słodkiego, zanim zdążysz to zauważyć. Rozumiesz ten mechanizm doskonale — i mimo to każdego wieczoru uruchamia się na nowo. To jest dokładnie ta warstwa, do której hipnoza ma dostęp, a dieta nie.

Hipnoterapia nie zastępuje leczenia ani diagnostyki. Jeśli waga rośnie mimo rozsądnego jedzenia, najpierw jest lekarz: tarczyca, insulinooporność, leki, które zwiększają apetyt, sen. Jeśli nie wiesz, co jeść, pierwszy jest dietetyk, bo hipnoza nie ułoży Ci jadłospisu. Ja wchodzę tam, gdzie plan już jest, a wieczorem przestaje działać.

Są też sytuacje, w których hipnoza nie jest pierwszym krokiem i mówię o tym wprost na konsultacji: napady objadania z wymiotami lub głodówkami, bardzo niska albo bardzo wysoka masa ciała, jedzenie splecione z myślami o odebraniu sobie życia, aktywna psychoza albo ostry kryzys bez opieki psychiatrycznej. Wtedy właściwym adresem jest lekarz lub psychoterapeuta wyspecjalizowany w zaburzeniach odżywiania, a ja mogę dołączyć później, w porozumieniu z nimi. Odesłanie Cię gdzie indziej nie jest odmową, tylko częścią mojej pracy.

Pracuję w gabinecie na warszawskich Bielanach (ul. Klaudyny 34c, metro Słodowiec) i online na Google Meet. Przebieg sesji jest w obu przypadkach ten sam, a przy tym temacie online bywa nawet wygodniejsze, bo pracujemy w tej samej przestrzeni, w której stoi Twoja lodówka.

Pierwsze spotkanie trwa do dwóch i pół godziny i zaczyna się od rozmowy o Twoim zwykłym dniu: kiedy jesz z głodu, kiedy z czegoś innego, co dzieje się w ciele minutę przed sięgnięciem po jedzenie, jak wyglądały wcześniejsze diety i w którym momencie się kończyły. Nie oceniam i nie liczę, interesuje mnie wzorzec, nie kalorie.

Potem wchodzimy w hipnozę. To nie sen i nie utrata kontroli, tylko stan skupionej uwagi, w którym słyszysz mój głos i w każdej chwili możesz otworzyć oczy. W tym stanie wracamy do sytuacji, w których jedzenie było rozwiązaniem, często do momentu, w którym to skojarzenie powstało, i pozwalamy ciału zareagować inaczej. Na koniec jest czas na osadzenie, bo zmiana ma się wydarzyć przy Twojej lodówce, nie w gabinecie. Cały przebieg opisałam na stronie jak wygląda sesja hipnozy.

Kolejne sesje, co około dwa tygodnie, są o tym, co wydarzyło się między nimi. Które wieczory były łatwe, gdzie wróciło, co Cię zaskoczyło. Rekomenduję pięć spotkań, bo nawyk powtarzany tysiące razy nie ustępuje po jednym doświadczeniu, choćby najmocniejszym, tylko przez powtórzenia w prawdziwym życiu. Jeśli po pierwszej sesji uznam, że wystarczy mniej albo że potrzebujesz najpierw czegoś innego, powiem Ci to wprost. Więcej o samej metodzie znajdziesz na stronie hipnoza transformacyjna.

Zmianę zwykle zauważa się nie na wadze, tylko wcześniej: w wieczorze, w którym nie pomyślałaś o jedzeniu, w trudnej rozmowie, po której nie poszłaś do kuchni, w tym, że jedzenie przestało być tematem, o którym myślisz cały dzień. Waga idzie za tym w swoim tempie, a ja nie będę udawać, że wiem, w jakim.