Ile sesji hipnoterapii potrzeba? Uczciwa odpowiedź na pytanie, na które nikt nie chce odpowiadać wprost

Gdybym chciała, żeby ten tekst dobrze się klikał, napisałabym w tytule „hipnoterapia w jednej sesji”. Wiem, że są miejsca, które tak piszą. Wiem też, że osoby, które do mnie trafiają po takich obietnicach, przychodzą z podwójnym ciężarem: z problemem, z którym przyszły pierwotnie, i z poczuciem, że „nawet hipnoza na mnie nie działa”.

Dlatego odpowiem inaczej, choć mniej efektownie. Nie wiem, ile sesji potrzebujesz, dopóki Cię nie poznam. Wiem natomiast dokładnie, od czego to zależy, i to potrafię Ci opisać tak, żebyś mogła oszacować sama, jeszcze zanim zadzwonisz.

Dlaczego „jedna sesja” nie jest uczciwą odpowiedzią

Hipnoza ma opinię metody szybkiej i częściowo na nią zasługuje. W porównaniu z psychoterapią, która potrafi trwać lata, proces pięciu spotkań jest krótki. Ale „krótko” nie znaczy „raz”, a przeskok od jednego do drugiego jest przeskokiem od faktu do reklamy.

Osoby, z którymi pracuję, dużo już o sobie wiedzą. Zwykle mają za sobą terapię, przeczytały to, co trzeba, rozumieją, skąd bierze się ich reakcja — i nadal reagują tak samo. To, z czym przychodzą, nie jest brakiem wiedzy, tylko wzorcem, który uruchamia się szybciej niż myśl. Taki wzorzec powstawał latami. Nie oznacza to, że latami trzeba go rozplątywać, ale oznacza, że ma zwykle więcej niż jeden korzeń, i te korzenie odsłaniają się po kolei, nie wszystkie naraz.

Do tego dochodzi coś, czego nie da się zaplanować: gotowość. Są osoby, które wchodzą w pierwszą sesję z całym sobą i po niej coś się wyraźnie przesuwa. Są takie, które na pierwszym spotkaniu głównie sprawdzają, czy jest bezpiecznie, i to też jest w porządku, tylko przesuwa właściwą pracę na drugie.

Co naprawdę decyduje o liczbie sesji

Z mojej praktyki wynika, że o długości procesu decydują cztery rzeczy, i to one, a nie rodzaj problemu z nazwy.

Jak zbudowany jest wzorzec. Reakcja, która ma jedno wyraźne źródło, na przykład lęk przed prowadzeniem po jednym konkretnym zdarzeniu na drodze, jest zwykle „płytsza” w tym sensie, że da się dojść do momentu, w którym powstała, i zmienić reakcję ciała na niego. Wzorzec typu „zawsze się wycofuję, kiedy ktoś jest ze mnie niezadowolony” ma zwykle kilka miejsc, w których się utrwalał, i każde z nich może wymagać osobnej pracy.

Jak długo trwa. Reakcja sprzed dwóch lat i reakcja sprzed trzydziestu różnią się tym, ile rzeczy w Twoim życiu zdążyło się wokół nich ułożyć: nawyki, relacje, sposób, w jaki o sobie myślisz. Im więcej się ułożyło, tym więcej trzeba delikatnie przestawić.

Co już przepracowałaś. Osoba po latach dobrej psychoterapii zwykle nie potrzebuje długiej fazy rozumienia, bo ma ją za sobą. Dla niej hipnoza jest tym brakującym elementem, który sięga tam, gdzie rozmowa nie docierała. Pisałam o tym w tekście o hipnoterapii a psychoterapii: to nie są metody konkurencyjne, tylko pracujące na różnych warstwach.

Czego oczekujesz. „Chcę przestać panikować przed lotem w przyszłym miesiącu” i „chcę zrozumieć, dlaczego w każdej relacji wybieram niedostępnych ludzi” to dwa różne cele, i drugi nie da się zmieścić w jednym spotkaniu, nawet gdyby ktoś bardzo chciał.

Kiedy jedna sesja może wystarczyć

Bywa tak, i nie chcę tego ukrywać, bo to też część prawdy. Jeśli wzorzec jest wyraźnie zlokalizowany, osoba ma dobry kontakt ze swoim ciałem i emocjami, i przychodzi gotowa, jedno spotkanie potrafi zmienić reakcję na tyle, że kolejne nie jest potrzebne. Widziałam to przy pojedynczych lękach sytuacyjnych, przy nawyku, który powstał w dorosłym życiu, albo przy przygotowaniu do konkretnego wydarzenia.

Po jednej sesji zwykle proponuję jednak, żebyś dała sobie dwa tygodnie zwykłego życia i sprawdziła, co wraca, a co nie. Zmiana, która wydarza się w gabinecie, jest łatwa do pomylenia z ulgą, która wydarza się w gabinecie. Różnica wychodzi dopiero w codzienności.

Jak wygląda proces pięciu sesji

Większość osób pracuje ze mną w procesie pięciu spotkań co około dwa tygodnie, czyli mniej więcej dwa i pół miesiąca. Ten rytm nie jest przypadkowy: tydzień to za mało, żeby zobaczyć zmianę w prawdziwych sytuacjach, a miesiąc to za dużo, bo proces traci ciąg dalszy.

Pierwsze spotkanie jest w dużej części o mapie: co się uruchamia, kiedy, jak to czujesz w ciele, gdzie pojawiło się pierwszy raz. Już na nim wchodzimy w hipnozę, ale często jest to praca bardziej rozpoznawcza niż zmieniająca. Drugie i trzecie to zwykle sam środek procesu, praca z konkretnymi momentami, z których wzorzec bierze siłę. Czwarte bywa spotkaniem, na którym wychodzi coś, czego na początku nie było widać, bo pierwsza warstwa już się poruszyła i odsłoniła kolejną. Piąte jest o osadzeniu: o tym, jak nowa reakcja ma żyć w Twoich codziennych sytuacjach, bez mojej obecności.

Często słyszę po drugim albo trzecim spotkaniu zdanie w rodzaju: „zauważyłam dopiero w środę, że w sytuacji, która zwykle mnie spinała, tym razem nic się nie wydarzyło”. To jest moment, na który czekam bardziej niż na cokolwiek w gabinecie, bo dopiero on mówi, że wzorzec naprawdę się przesunął, a nie tylko odpoczął.

Ten opis jest orientacyjny. Zdarza się, że po trzech spotkaniach mówię, że nie widzę sensu w kolejnych, bo to, po co przyszłaś, jest zrobione. Zdarza się też, że po piątym razem obie widzimy, że jest jeszcze jedna warstwa, i wtedy rozmawiamy, czy chcesz w nią wejść teraz, czy dać sobie przerwę. Więcej o tym, co dzieje się między sesjami, znajdziesz w tekście o pracy z podświadomością.

Kiedy potrzeba więcej

Uczciwie: są sytuacje, w których pięć sesji to za mało, i lepiej wiedzieć o tym na starcie.

Zespół jelita drażliwego pracuje się według protokołu, który zakłada około dwunastu spotkań, i to nie jest moja decyzja, tylko wynik czterdziestu lat badań w Manchesterze. Trauma rozwojowa, czyli wzorce powstałe w dzieciństwie w relacji z opiekunami, zwykle wymaga więcej niż jednego procesu, i często pracy równoległej z psychoterapeutą. Wzorce, które mają kilka niezależnych źródeł, też potrafią wyjść poza pięć spotkań.

W każdej z tych sytuacji powiem Ci to na konsultacji, zanim zapłacisz za cokolwiek. Nie dlatego, że jestem wyjątkowo szlachetna, tylko dlatego, że osoba, która oczekiwała jednej sesji i usłyszała po fakcie, że potrzeba dwunastu, nie wróci, i słusznie.

Ile to kosztuje i jak to policzyć

Moja sesja kosztuje 700 zł i trwa dwie do dwóch i pół godziny. Pakiet pięciu sesji to 2 970 zł, czyli 594 zł za spotkanie. Pełny cennik jest na stronie, bez gwiazdek.

Warto policzyć to inaczej, niż zwykle się to robi. W Warszawie stawki za hipnoterapię mieszczą się przeważnie między 350 a 600 zł za spotkanie, ale to spotkanie trwa najczęściej od 50 do 90 minut. W przeliczeniu na godzinę wychodzi z tego od około 230 do ponad 400 zł. Moja sesja w pakiecie to, w zależności od długości, między 240 a 300 zł za godzinę. Nie piszę tego, żeby udowodnić, że jestem tania, bo nie jestem. Piszę, żebyś porównywała to, co realnie porównywalne, czyli czas pracy, a nie liczbę na stronie.

Dlaczego dwie godziny, a nie jedna? Bo wejście w stan hipnozy zajmuje czas, wyjście z niego też, a praca w środku nie znosi pośpiechu. W formacie pięćdziesięciominutowym zostaje na nią kilkanaście minut. Ja wolę mniej spotkań, ale takich, w których jest miejsce na cały proces.

Do tego jest bezpłatna, piętnastominutowa rozmowa telefoniczna przed wszystkim. Na niej, po tym, co mi opowiesz, powiem Ci, ile sesji szacuję w Twoim przypadku, i powiem też, jeśli uznam, że hipnoza nie jest najlepszą drogą. Ta liczba będzie moim szacunkiem, nie obietnicą, ale będzie oparta na Tobie, a nie na reklamie.

Usługi świadczone przez Magdalenę Gajdzińską mają charakter rozwojowy i edukacyjny. Nie są świadczeniem zdrowotnym i nie zastępują psychoterapii, opieki psychiatrycznej ani farmakoterapii.